İyi bir iç mekân yalnızca renklerin ve mobilyaların birbiriyle uyumlu olduğu bir kompozisyon değildir. Sabah perdeyi açtığınızda ışığın odaya nasıl girdiği, koltuktan kalkıp mutfağa giderken hangi yolu kullandığınız, akşam televizyon izlerken ekrana yansıyan pencere, hatta çalışırken gözünüzü ekrandan kaldırdığınızda nereye baktığınız bile mekânla kurduğunuz ilişkinin bir parçasıdır...
Daha nitelikli evlerde, daha nitelikli kentlerde yaşamak istiyoruz.
Yaşam kalitemizi oturduğumuz evin standartlarıyla, içinde yaşadığımız kentin sunduğu olanaklarla ölçüyoruz.
Oysa oturduğumuz ev ve yaşadığımız kent birbirinden kopuk, bağımsız unsurlar değil. Bu ikisini birbirine bağlayan bir zincir var; o zincirin halkaları da sokağımız, semtimiz, mahallemiz…
Bir bitkiyi eve getirdiğimiz an, aslında canlı bir organizmayı kendi doğal yaşam alanından koparıp bambaşka bir iklime, bambaşka bir ışık rejimine yerleştirmiş oluruz. Bu yüzden ev bitkileri artık yalnızca dekoratif bir tamamlayıcı olarak değil, yaşam alanlarının atmosferini, enerjisini ve kullanım deneyimini değiştiren birer tasarım unsuru olarak ele alınıyor. Bir bitkinin bir mekânda yaratacağı etki, yalnızca türüne değil; doğru ışığa, doğru konuma, doğru saksıya ve düzenli bakım alışkanlıklarına bağlı olarak şekilleniyor.
Bulunduğumuz iç mekânların hava kalitesini iyileştirmek doğrudan yaşam kalitemizi de iyileştirmek demek. Bu iyileşmeyi endüstriyel ürünler yerine doğanın gücüyle sağlamak mümkün olabilir...
Dördüncü yüzyılda büyümeye başlayan İmparatorluğun yeni başkentinde su şehir için önemli bir ihtiyaçtı; çünkü İstanbul’un kara surlarının içine doğru akan yalnızca Lykos (Bayrampaşa) Deresi vardı ve bu dere de kurak geçen yaz aylarında çoğunlukla kurumaktaydı...
.png)
